چکیده فارسی:این مقاله کوشیده است تا با رویکردی تفسیری ـ روایی، برداشت های تفسیری علامه طباطبایی درباره لوح محفوظ و موارد مرتبط با آن مانند خزائن الهی و برخی از ویژگی های لوح محفوظ مانند اتصاف آن به حکیم بودن را مورد بررسی قرار دهد. به شهادت آیات و روایات، محفوظ بودن لوح، به معنای مصونیت حقیقت ماورایی قرآن از دستبرد و مس و شهود نامحرمان درگاه الهی است و به معنای محفوظ بودن آن از تغییر نیست. همچنین صفت «حکیم» در آیه 3 و 4 زخرف، به مرتبه لوح محفوظ ارتباطی ندارد، بلکه وصف همین قرآنی است که به زبان عربی نازل گشته است و همچنین عبارت «مفاتح الغیب» که در صدر آیه 59 انعام آمده است جمع مفتاح به معنای کلید بوده و میان مفاتح الغیب در صدر آیه و کتاب مبین در ذیل آیه دوگانگی وجود ندارد، بلکه براساس شواهد قرآنی و روایی می توان صدر آیه را اجمال تفصیلی دانست که در ذیل آن آمده است.
چکیده عربی:یحاول هذا البحث تسلیط الضوء باسلوب تفسیری ـ روائی، علی الآراء التفسیریة للعلامة الطباطبائی حول اللوح المحفوظ والمواضیع التی لها صلة به مثل الخزائن الإلهیة وبعض خصائص اللوح المحفوظ مثل وصفه بالحکیم. بشهادة آیات القرآن الکریم والروایات الشریفة حفظ اللوح یعنی صیانة حقیقة القرآن من المسّ والتلاعب ولیس بمعنی حفظه من التغییر. کما أن صفة «الحکیم» التی وردت فی الآیتین 3 و4 من سورة الزخرف، لا علاقة لها بمکانة اللوح المحفوظ، وانما هی وصف لهذا القرآن الذی نزل باللغة العربیة، وکذلک الحال بالنسبة الی عبارة «مفاتح الغیب» التی جاءت فی صدر الآیة 59 من سورة الأنعام، جمع مفتاح. ولا ازدواجیة بین مفاتح الغیب التی وردت فی صدر الآیة والکتاب المبین الذی ورد فی ذیل الآیة، بل وفقاً للشواهد القرآنیة والروائیة یمکن اعتبار صدر الآیة اجمالاً للتفصیل الذی جاء فی نهایتها.